De psalters zijn één van de meest opvallende bands uit de hedendaagse scene, en zeker niet alleen op muzikaal vlak! Ook hun uiterlijk, levensstijl en de achterliggende ideeën zijn opmerkelijk: Een bende Jezus volgende anarchisten die hun ‘psalmen’ spelen op een arsenaal aan soms redelijk bizarre instrumenten waaronder een Koerdische sar en etnische percussie, die zich willen identificeren met alle vluchtelingen, oorlogsslachtoffers en onderdrukten in de wereld, en die in hun thuisland tijdens het touren in een bus wonen die op gebruikte frituurolie rijdt kom je niet elke dag tegen… Daarom ga ik na hun zeer geslaagde show in Kortrijk het brein achter de band eens aan de tand voelen. Op de albums staat hij meestal vermeld onder het pseudoniem ‘Captain Napkins’, in de band verzorgt hij onder andere lead-vocals en de Sar, en hij laat zich in het echte leven simpel aanspreken als ‘Scotty’.

Cultuurshock: Dit is niet de eerste keer dat jullie in België spelen. Vertel ons eens over de eerste keer.

Scotty:  De eerste dat we hier in België waren verbleven we in Antwerpen. We waren uitgenodigd om  in een kraakpand te logeren dat ooit een havengebouwtje aan de petroleumkaai was. Het was een ongelofelijk e ervaring om daar te zijn. Bovendien was ons optreden ook nog eens in een soort van legale kraakpand-bar, de  Scheldapen. Het interessante was dat de stad Antwerpen toen juist een hele hoop zigeuners had buitengegooid, en hen een terrein gegeven had vlak naast de bar om daar te kamperen. Er was er dus een heel terrein vol zigeuners, en dan ook nog anarchisten, punkers, christenen en veel andere verschillende mensen, en het was echt een ongelofelijke avond. Wat ik mij ook goed herinner was dat er ook een gigantisch boomhuis achter de bar was, letterlijk echt  een huis in een boom. Het was één van onze favoriete shows die we ooit gespeeld hebben. Het was heel intens die avond, en de zaal was volgepakt. We loved it. We loved Belgium.

CS: Wat is het verschil tussen optreden in Europa en Amerika?

Scotty:  Dat verschil is niet altijd even groot, en soms overlapt het. Er zijn plaatsen waar we gespeeld hebben in Amerika die me sterk deden denken aan andere plaatsen in Europa waar we ook opgetreden hebben. Maar in het algemeen zou ik zeggen dat de  mensen in Europa  wat we doen veel serieuzer nemen. We worden meer gezien zoals we zelf willen overkomen:  als een organisatie, als een gemeenschap, als een beweging die aanbidding en rechtvaardigheid wil combineren, en ehm, de Machten en de imperia wil bevechten die we als mensen maken. In Amerika is dat voor veel  mensen  meer een soort gimmick, en uiteindelijk zijn we uiteindelijk voor hen toch maar een band zoals veel andere… Dus ik denk wel dat we in Europa veel serieuzer genomen worden, op meerdere vlakken, want bij het optreden in Europa wordt ook het geluid veel serieuzer genomen. De gelegenheden waar we spelen zijn heel verontschuldigend als ze niet exact hebben wat we nodig hebben om onze toch al niet zo makkelijke muziek te versterken. In veel landen waar we geweest zijn in Europa nemen ze de muziek en het geluid veel serieuzer dan in Amerika, maar België is zeker één van onze lievelingslanden om te spelen!

CS: Jullie zijn christen én jullie staan bekend als anarchisten. Hoe combineer je dat?

Scotty: Dat is voor mij geen kwestie van combineren. In feite ben ik simpelweg een christen en dat is het. Maar ik vind het handig om onszelf te benoemen als anarchisten, omdat het concept anarchie bruikbaar is om mensen beter te doen begrijpen waar we het over hebben. Elk menselijk systeem zal uiteindelijk bepaalde mensen onderdrukken en sommigen  bevoordelen ten koste van anderen, en dat komt dan voor ons in de weg te staan van God, die de wereld gemaakt heeft.   Ik beschouw mezelf niet als deel van een natie, ik ben deel van het Koninkrijk van God.

CS: Wat is voor een Christelijke anarchist dan het evangelie, het goede nieuws dat Christus kwam brengen?

Scotty: Wel, voor mij is het een basis. Bijzonder is dat God, en dat klinkt misschien een beetje vaag maar voor mij is het heel belangrijk.  Wanneer ik die vraag krijg denk ik eraan dat God liefde is, en dat hij ons allemaal heeft doen ontstaan door liefde, he loved us all into existence. Heel de schepping heeft hij door liefhebben doen ontstaan, en daardoor gaat ons geloof over het in relatie staan met God, met elkaar en met de hele schepping. En dat is waar anarchie in het verhaal binnenkomt, en radicale rechtvaardigheid. Omdat de wereld tegen de schepping vecht, en tegen de schepper vecht, en tegen relaties vecht. Maar voor mij begint het allemaal met het idee dat God liefde is, en ons heeft doen ontstaan door liefde wil dat we een goede relatie hebben met Hemzelf, met elkaar en met de schepping.

CS: Om af te sluiten: is er nog iets dat je zou willen zeggen tegen de mensen in België?

Scotty: Ik zou zeggen dat we in Europa gezien dat mensen heel veel respect hebben voor autoriteiten, misschien wel teveel. Ze respecteren de Machten teveel. Dat is waarschijnlijk makkelijker omdat jullie betere regeringen hebben in Europa, en gezondheidszorg en zo, maar toch is het zo dat elk systeem, en elke regering toch tekortschiet voor het Koninkrijk van God.  Ik denk dat we ze steeds  in vraag moeten stellen, en eerst burgers moeten zijn van het Koninkrijk  van God, niet van een menselijke regering of koning. Misschien zou ik zoiets zeggen.

CS: Bedankt voor het interview.

Interview: Bram Cools
Foto’s: Philip Tregunna (Flevo 2011)

About The Author

One Response

Leave a Reply

Your email address will not be published.