Maylene And the Sons of Disaster was een van de bands waar we best veel van verwachtten op CRN09. Ze hebben ons dan ook allesbehalve teleurgesteld! Hoewel de leadzanger, Dallas Taylor, er om persoonlijke redenen niet kon bijzijn (Schuylar Croom van He Is Legend viel in), stond de band er echt en zetten ze een strakke show neer. Schuylar Croom kwam op in Mickey Mouse T-shirt, maar zag er uit als een hippie-goeroe en produceerde een indrukwekkend stemgeluid. Met maar liefst drie gitaristen heeft de band een stevige ‘wall of sound’ waar ze verbazend gevarieerde en interessante riffs mee produceerden. Al bij al een erg sterk optreden met veel energie, veel sfeer en vooral veel goede muziek. Wij spraken met Kelly Scott Nunn, een van de gitaristen van Maylene And The Sons of Disaster.

CULTUURSHOCK: Jullie hebben onlangs nog in Trix in Antwerpen gespeeld. Hoe ging die show?

Kelly Scott Nunn: Dat was echt geweldig, het was een heel enthousiast publiek. Het is voor ons nog heel bevreemdend om in een land 7000 mijl van huis terecht te komen en daar vast te stellen dat daar ook een hoop fans zijn die onze songs gewoon woord voor woord meezingen. We voelden ons echt welkom.

Het is ook indrukwekkend om samen te spelen met die bands waar we zelf al zo lang fan van zijn! Binnenkort gaan we ook in Zweden spelen, op een plaats met een capaciteit van 9000 mensen, dat is gewoon overweldigend!

CS: Maylene And The Sons of Disaster wordt vaak gelabeled als christelijke band, is dit een zegen of een vloek?

Scott Nunn: Goede vraag! (lacht) Over het algemeen zou ik zeggen een zegen. Maylene is als band altijd wat eigenzinnig geweest. Uiteindelijk komt het er op neer of je als band gerespecteerd wordt of niet. Als je als christelijke band serieus genomen wilt worden buiten de christelijke scene, moet je ook buiten dat wereldje touren, en dan komt het erop aan of je muziek goed ontvangen wordt of niet, zo simpel is het.

Bij ons ging het dan echt averechts. We zijn gestart bij een niet-christelijk platenlabel, en we worden eigenlijk pas vanaf ons laatste album ook binnen de christelijke scene opgemerkt.

We krijgen dan ook vaak de vraag hoe het dan eigenlijk zit met ons christen-zijn, en we zijn echt gezegend dat we dit kunnen doen en zo in contact komen met fans en bands, of ze nu christen zijn of niet. We verbergen ons geloof niet, we zien wel wat er op ons afkomt, en als het dan ter sprake komt, prima, als het niet ter sprake komt, ook prima.

CS: Als je zou moeten kiezen tussen Radical, Holy en Persistant, wat zou je kiezen?

Scott Nunn: Persistant. Omdat je als christen elke dag weer tussen goede en kwade dingen kiezen. Ofwel volg je Gods geboden, ofwel niet. Daarom is die volharding zo fundamenteel als christen. Ik heb het er ook vaak moeilijk mee, met dat woord. Als je zoveel onderweg bent, word je zo veel blootgesteld aan negatieve houdingen en emoties. Het is moeilijk om steeds volhardend te zijn en steeds vooruit te gaan en je niet te laten tegenhouden, zeker als je op tour bent.

Ik heb al veel moeilijke tijden gekend in mijn leven, en dan is het soms moeilijk om te volharden in je dagelijkse wandel met God. Dan is het de uitdaging om niet te blijven stilstaan en vooruit te kijken, en zonder Gods genade en liefde zou ik vandaag niet staan waar ik nu sta. Mijn leven was soms echt een rollercoaster en ik heb het nooit echt goed gesnapt. Soms voel ik me echt als Job die op zijn as zat, en aan God vroeg: “waarom heb je mij vervloekt en verlaten?”. Als je in die moeilijke tijden volhardt, leer je God echt kennen. Dan besef je dat het echt een zegen was om dat mee te maken. Ik hou niet van moeilijke tijden, maar elke keer besef ik achteraf dat ik iets geleerd had dat ik eigenlijk daarvoor al geleerd zou moeten hebben. God maakt dan gebruik van de juiste tijd, de juiste plaats en de juiste situatie om je brengen naar de plaats waar ik moest zijn. Jep, goed woord!

CS: Tot slot nog een muziekvraagje: als je een festival zou kunnen organiseren, welke 5 bands zou je dan kiezen?

Scott Nunn: Wow, moeilijke vraag, Wat doe je me aan!

Als eerste Radiohead, omdat ze een fenomenale liveband zijn. Als volgende U2, ik ben een grote U2-fan! Waarschijnlijk ook Mastadon, omdat ze ook een geweldige live-band zijn. Ik ben ook een grote Journey-fan, dus die zou er ook tussen staan. Lynyrd Skynyrd zou de laatste zijn. Ik heb een nogal brede muzieksmaak zoals je merkt.

CS: Bedankt voor het interview!

Interview: Stefan Lemmens en Philip Tregunna

About The Author

Leave a Reply

Your email address will not be published.