John Coffey

Op CRN2011 hadden we even de tijd om met de rockers van John Coffey te praten. Terwijl Hawk Nelson op de mainstage aan het afronden was, hadden wij backstage een gezellige babbel.

CS: Jullie hebben een tijdje niet getourd en nu meteen in Duitsland. Wat staat er in de komende maanden op het programma?

Richard van Luttikhuizen (bas): We zitten met een nieuwe line-up, dus we wilden even proberen hoe dat gaat. Duitsland is veel te lief voor ons en het is te gek dat we hier mochten spelen. We hopen van nu tot en met april gewoon veel shows te kunnen doen. De nieuwe plaat is net af en dat moeten we voortaan live zien te brengen. We zijn vandaag begonnen met het neerzetten van een nieuwe show.

CS: Hoe viel die eerste show mee?

Richard: Het viel me erg goed mee. Ik had verwacht dat het rommelig en onwennig zou zijn, maar van de eerste drie noten was er helemaal controle en dat had ik niet verwacht. Het was erg “aangenaam.” (gebruikt een Vlaamse “g”)

Alfred van Luttikhuizen (gitaar): Meestal als je een eerste show speelt en het is niet goed gegaan, merk je dat de avond erop. Dan is je nek he-le-maal verrot. Dan ben je meer aan het beuken geweest dan dat je een instrument hebt bespeeld. En vanavond was het wel andersom. Misschien wel goed in balans, dat zou wel heel ver zijn. (lacht)

CS: Hoe reageerde het publiek op de nieuwe nummers?

David Achter de Molen (zang, of “frontman” zoals hij zichzelf lachend voorstelt): Euh … goed. Leuke reacties gekregen achteraf.

Chris van Teijlingen (gitaar): Tijdens ons optreden op het zijpodium liep de zaal wat leeg omdat Hawk Nelson aan het spelen was en de meesten ons al op het hoofdpodium gezien hadden. (heel wat bands spelen op CRN twee maal)

David: Op het zijpodium stonden wij bij het laatste nummer in de zaal en het publiek op het podium. Dat is altijd wel cool.

Alfred: Ik had het niet helemaal door trouwens. (band lacht) Plots dacht ik: Euh, dit is niet mijn band.

Richard: De reacties waren dus goed. Je merkt wel dat je de opener bent van een festival. De eerste twee nummers zijn lastig en dan komt het gevoel er, de vibe, en dan komt er een herkenningspunt van een oud nummer. Dan is het helemaal goed.

Chris: Het was echt te gek. We hadden niet verwacht dat er zoveel mensen zouden staan bij de mainstage. Mensen gingen los, mensen dansten, dus dat was gewoon te gek om te zien.

Carsten Brunsveld (drums): Wat ook wel tof was, we hebben het ons publiek niet gemakkelijk gemaakt. Mensen die ons al gezien hebben, kennen natuurlijk de nummers van Vanity, maar we hebben over de twee sets maar twee nummers van dat album gespeeld. Dus de meeste nummers waren eigenlijk alleen maar nieuw. Het was dan ook des te cooler te zien dat ze daar goed op reageerden.

CS: Het is al een paar keer ter sprake gekomen: jullie hebben de opnames van het nieuwe album afgerond. Wat mogen we verwachten?

(de hele band begint te lachen)

Richard: Dat is een beetje een antwoord dat we op alle vragen over toekomstplannen zouden moeten geven, wij weten dat we een on-ge-lo-fe-lijk vet album gemaakt hebben, maar de rest van de wereld weet het gewoon nog niet.

Chris: Door de nieuwe leden zijn we vanuit de stijl die er al was een nieuwe weg op gegaan. Als je het een beetje in een hokje wilt stoppen, dan is het loud punk en rock ‘n roll. Het is gewoon hard en vuig, maar wel punkrock: dus goeie refreintjes waarop mensen lekker mee kunnen zingen. Wel gewoon hard.

Richard: Eigenlijk hadden we op ons eerste album een paar harde nummers en een paar zachte nummers – iets meer indie – en dat hebben we nu beter weten te verenigen. En het is wel bovengemiddeld hard geworden.

Alfred: Rauwer, stoerder, niet gepolijst.

Carsten: Dat hadden we ook als uitgangspunt genomen: het moet hard en catchy.

CS: Jullie zijn naar Zweden getrokken voor de opnames. Meerwaarde?

Alle bandleden: Zeker!

David: Super producer. (Pelle Gunnerfeldt die ook The Hives en Refused producete) Hij weet gewoon zo’n goeie sound naar de plaat te brengen.

Richard: Het was gewoon heel erg indrukwekkend, zo’n major league producer die met ons wil samenwerken en al zijn kwaliteiten aan ons album toevoegt. Deze plaat is van ons vijven, maar ook van Pelle en Jag Jago, de co-producer. We waren gewoon met zijn zevenen eigenlijk echt een team. Ik zou het durven omschrijven als magie en dat hoor je echt aan de plaat.

CS: Leuke anekdotes van de opnames?

Alfred: Ik heb regelmatig te horen gekregen: “You play like a girl. Don’t play like a pussy. Play punk! Play punk, always punk.” Die Pelle is zo’n geluidstovenaar, hij had een muur van vijftien versterkers opgebouwd en er stonden elf gitaren tot onze beschikking. Op een gegeven moment hadden we het ook een beetje door en vroeg hij ons: “Nou, wat willen jullie gebruiken?” Dus gingen we kiezen en daarna liep hij weer de opnameruimte in en telkens zei hij: “Now play! Play! Now!” Wij een beetje geschrokken. Echt als een furie kwam die telkens bij ons binnen. Te gekke vent, maar ook wel wat gek.

Richard: Op een gegeven moment heeft hij drie kwartier zitten neuzen – knopjes, schuivertjes, versterkers, ander gitaartje – voor tien seconden aan materiaal. Daar doe je gewoon drie kwartier over.

Chris: Zo maakten we ook dagen van twintig uur.

CS: Jullie zijn er voor de opnames in geslaagd om van jullie fans 4000 euro te krijgen via Sellaband. Hoe zijn jullie daarin geslaagd?

David: We zochten crowdfunding. Het was een dure opname. Wij zochten een manier zodat wij iets aan het publiek terug konden doen, maar zij ons ook konden ondersteunen. Er is gewoonweg massaal op gereageerd. Onze fans hebben toffe promofilmpjes gemaakt. Ze zullen ook vette pakketjes krijgen als bedanking. Zo hebben we een gitaarakkoordenboek bij de cd. Ze kunnen hem dus meteen gaan meespelen. En een vinyl-editie.

Chris: Bij sommige pakketjes die ze gekocht hebben, hoorde ook een barbecue of een huiskamershow, dus daarvan hebben we er nog een aantal op het programma. Dat is gewoon te gek.

CS: Laatste vraag. We zijn op Christmas Rock Night. Jullie mogen één band kiezen die één kerstliedje covert. Welke band en welk liedje?

(luide reactie bij de hele band: dit wordt als een leuke uitdaging ontvangen – wat volgt is een lang beslissingproces, zowel Slipknot, Iron Maiden als Katy Perry passeren de revue)

David: Every Time I Die?! Zou ik wel een kerstliedje willen zien uitbrengen.

Alfred: Ik ga met je mee.

Richard: Ja, Driving Home For Christmas. (daar gaat de rest van de band mee akkoord)

CS: Boeiend.

Alfred: En dat gaan jullie regelen? (lacht)

CS: We doen ons best. Bedankt voor het interview en veel succes met de release van de nieuwe plaat en de geplande shows.

Interview: Job
Foto’s: Philip