Blessthefall – Awakening

Blessthefall is een metalcore/screamo band uit Phoenix, Arizona. Hun debuutalbum His Last Walk kwam uit in 2008.  Het album werd goed onthaald en stond op de 32ste plaats in de U.S. Billboard Heatseekers chart. Dit was overigens het eerste en enige album waar mede-oprichter en gitarist Miles Bergsma aan meewerkte. Eric Lambert vulde vervolgens de plek van Bergsma in.

Craig Mabbitt, de leadzanger van de band stapte tijdelijk uit de band tijdens een tournee om meer tijd met zijn dochtertje door te brengen. Toen hij hierna wou terugkeren, besloot de band verder te gaan zonder Mabbitt. De support-vocalist Jared Warth nam tijdelijk de rol van leadzanger over tot Beau Bokan zijn vorige groep, Take the Crown, verliet en Warth terug kon naar support-vocals en basgitaar.

Het tweede album, Witness, kwam uit in 2009 en kende wederom een goed onthaal. Voor Awakening, het derde album,  werd uitgebracht verliet ook nog gitarist Mike Frisby de band en werd zijn plaats ingevuld door Elliot Gruenberg.

Gelijkgestemd

Het album Awakening start met een gelijknamige intro-track die samen met het volgende nummer, Promised Ones, één geheel vormt. De build-up die men verkrijgt door de lange intro is noemenswaardig en een erg sterk begin van een verder strak album. Het album werd voor de eerst maal geproduced door Elvis Baskette en het verschil met vorige albums is direct hoorbaar, zeker een verandering ten goede. Door Baskettes sublieme werk zijn alle instrumenten mooi gelijkgestemd en is zelfs de vaak in de achtergrond verdwijnende basgitaar mooi en duidelijk hoorbaar.

Het album is Blessthefalls beste werk tot op heden en de doorgevoerde vernieuwingen in zowel de bandleden als de producer dragen allemaal bij aan het album. De muzikale vooruitgang bij alle bandleden is ook duidelijk te horen. De gitaarriffs zijn strakker dan ooit en de double-bass drums klinken bijna onaards van tempo. Ook Bokan heeft vooruitgang geboekt, de screams en clean vocals worden prachtig gebalanceerd en afgewisseld om samen een subliem geheel te vormen dat kenmerkend is voor het gehele album.

Hoop

De teksten zijn deels een vervolg op de inhoud van het vorige album. Ze gaan nog steeds over strijd met zwakheden, maar de leidraad doorheen de nummers is hoop. De hardere nummers zoals Bottomfeeder, ‘Till The Death Of Me en The Reign bevatten krachtige ‘high’s en low’s’ en de ene climax zindert nog in je na of de volgende kondigt zich al aan. Er is naast alle harde nummers ook nog ruimte voor wat zachterenummers zoals 40 Days… en Flatline. Deze nummers zijn in vergelijking met de rest van het album wat rustiger en emotioneel geladen.

Om tot een conclusie te komen over het album, ik kan best kort zijn. Het is, zoals eerder vermeld, het beste Blessthefall-werk tot nu toe, maar het onderscheidt zich niet erg van de andere bands in hun genre. Ze blijven behoorlijk binnen de lijntjes hun genre, wat niet wegneemt dat ze daarin nog steeds knallende nummers kunnen brengen. Maar er zit niet veel ‘vernieuwing’ in op vlak van genre-invulling. Toch zullen fans deze nieuwste zeker kunnen smaken, net als mensen die niet per se grote vernieuwingen binnen een genre willen.

Aanraders binnen het album: Promised Ones, ‘Till the Death of Me, 40 Days…, Undefeated

Blessthefall – Awakening (Fearless Records, 2011)