The Adjustment Bureau (2011)

*bevat spoilers*

“Inception meets Bourne,” belooft de hoes van The Adjustment Bureau. Veelbelovend klinkt dat in ieder geval wel, maar waarom heb ik dan zo weinig over deze film gehoord?

City of Angels

The Adjustment Bureau volgt senaatskandidaat David Norris (Matt Damon) op de voet. Hij verliest de verkiezingen nipt. Vlak voor zijn speech (een verliezingsspeech heet dat dan waarschijnlijk) ontmoet hij de balletdanser Elise (Emily Blunt) en zij beurt hem volledig op. Hoewel dat niet onmiddellijk duidelijk is, wordt de film vanaf dat moment in de eerst plaats een romantische film. Norris wil haar opnieuw contacteren, maar dan worden we geïntroduceerd met een aantal hoedendragers die dat proberen te verhinderen; het is een merkwaardige romantische film. (Helaas niet zo boeiend merkwaardig als Eternal Sunshine of a Spotless Mind.)

Waarom ze dat proberen te verhinderen, kom je geleidelijk aan te weten. Hoewel het nooit helemaal expliciet gemaakt wordt, blijkt later dat de hoedendragers engelen zijn en zij ervoor zorgen dat het plan van de Grote Baas (God dus) gerealiseerd wordt.

Norris merkt echter dat hij stapelverliefd is op Elise en zoekt een manier om het grote plan aan te passen; iets waarin hij – dat heb je al meteen door – uiteindelijk ook in slaagt. De grote baas wordt vertederd en past zijn plannen aan.

Good Will Hunting

De vergelijking met Inception zit hem in de shortcuts waarover de hoedendragers beschikken: ze kunnen via een soort achterpoortjes in de wereld snel verplaatsen en hebben ook toegang tot private stukken. De vergelijking kon in dat opzicht dan net zo goed gemaakt worden met The Matrix, waar zeker in Reloaded veel meer gebruik gemaakt wordt van hetzelfde concept.

De belangrijkste overeenkomst met de Bourne-trilogie die ik kon vinden, is de aanwezigheid met Matt Damon. Dan konden ze ook net zo goed gesproken hebben over The Matrix meets Good Will Hunting. Eerlijk toegegeven, er zit wel een poging in om qua vaart op Bourne te lijken, maar daar slaagt de film helemaal niet in. Alle Bourne-films zijn van het begin tot het einde adrenaline-rushes, maar in The Adjustment Bureau is die heerlijke drive gewoonweg niet te vinden. En dat ondanks het feit dat regisseur George Nolfi ook The Bourne Ultimatum geschreven heeft. The Adjustment Bureau is een entertainende film, maar veel meer moet je niet verwachten …

Gods grote plan

Tenzij je er een leuk gesprek aan koppelt. The Adjustment Bureau is wat mij betreft een erg mooie aanleiding om te spreken over de verhouding tussen Gods genade en de vrije wil van mensen. Het debat hiertussen (ook wel monergisme/synergisme, of: één actor vs. twee actoren, nl. God en mens) heeft sinds het einde van de vierde eeuw een erg belangrijke rol gespeeld in het Westerse christendom toen Augustinus en Pelagius (waar in King Arthur naar verwezen wordt) hierover discussieerden. Vooral tijdens de Reformatie onder Luther en zeker de predestinatieleer van Calvijn en zijn opvolger Beza leefde dit debat weer heel erg op.

Het lijkt me erg boeiend om deze film met een aantal gelovigen samen te bekijken en naar aanleiding hiervan te discussiëren over de rol van de mens in het plan van God. Is het zo dat God een gedetailleerd plan heeft over elk aspect van ons leven? Of heeft hij een groter plan met verschillende opties om daar te raken? En welke invloed heeft dat op ons eigen leven? Ik merk bijvoorbeeld dat scholieren zich zorgen maken over hun studiekeuze: is dit wel wat God wil? Deze vraag lijkt dat te impliceren dat God maar één studiekeuze gepast vindt voor elk van ons. Maar is dat wel zo?

The Adjustment Bureau – George Nolfi (Universal, 2011)

Foto: Esquire