Zomer, 2011. Harrogate, Engeland en riots razen door een aantal Engelse steden. Ik besloot toch maar om de donkere outskirts of town uit te rijden en op zoek te gaan naar de Odeon (Engelse versie van Kinepolis).

America to the rescue

Captain America in 3D leek me om een of andere reden de gepaste keuze. Ik ben geen connaisseur van het Marvel Comics universum maar de verfilmingen van de X-Men, Spider-Man en Iron Man-mythes kon ik wel smaken. Captain America paste perfect binnen dit rijtje, op sommige vlakken beter (heerlijke historische sfeersetting), op andere dan weer wat minder (wispelturige spanningsboog). De film start sterk met duisternis en poolijs; altijd al een goede combinatie geweest sinds ik als – te jonge – 11-jarige The Thing zag (houd de remake in de gaten). Daar houdt de vergelijking met horror op, tenzij je de verschijning van Red Skull, Nazi-bad boy van dienst, meerekent. Maar Red Skull lijkt me teveel op The Mask meets Hell Boy om er angstaanjagend uit te zien.

CGI onopvallend meersterlijk

Net als in de Rise of the Planets of the Apes worden grenzen verlegd met cgi wanneer de nobele maar schriele Steve Rogers (Chris Evans) onderworpen wordt aan experimenten die hem tot een supersoldaat moeten maken. De gedaantewisseling ziet er indrukwekkend uit en als kijker blijf je in dubio over hoe de acteur er in werkelijkheid uitziet (blijkt dat de acteur er wel degelijk uitziet als Captain America). Ga je kijken, blijf bij het einde even zitten, ook na de aftiteling.

Captain America: The First Avenger – Joe Johnston (Paramount Pictures, 2011)

About The Author

Filip (°1971), getrouwd en vader van drie dochters, is een biblio-, cine-, audio-, en ludofiel. Beroepshalve besteedt hij zijn tijd aan een bediening bij de Evangelische Christengemeenten (ECV) en als leraar protestants-evangelisch godsdienstonderwijs in het secundair onderwijs (PEGO). Na zijn masterstudie aan de ETF startte hij doctoraatsstudies aan St. John's, Durham (DThM). Binnen het domein van praktische theologie onderzoekt hij hoe we de prediking - in de evangelische kerk - als een religieus ritueel kunnen begrijpen en dit vanuit het standpunt van de luisteraar.

2 Responses

  1. Febe

    Ik ben dus niet blijven zitten bij de aftiteling… wat heb ik gemist? :)

    In elk geval vond ik dat ik best de hele film kon gemist hebben, om kort te zijn.
    Ik vreesde al voor de inhoud met een titel als ‘Captain America’ en inderdaad, Amerikaanser kon dus niet.
    Sorry hoor, maar ik vind dat ze veel mooie kansen laten liggen hebben om er een echte 2011 film van te maken.
    En de ‘kus’-scène trok toch serieus op niks zeg! Wat was me dat…
    Eindelijk een vrouw die sterk is en zich een weg door de mannenwereld heeft weten te banen… om dan uiteindelijk door zo’n stomme ‘wait’ valt voor de macho-guy met het pure hart.
    Als hij de spieren ontwikkelde, werd hij natuurlijk héél interessant voor haar.

    Ik vind het helemaal niet de typische Marvel elementen bevatten als bevoorbeeld het voor mij zeer aantrekkelijke: hij/zij die door de omgeving en maatschappij als zwakke schakel wordt beschouwd, blijkt over macht te beschikken die alleen zij kunnen hebben wilt die macht zich correct uiten zoals het bedoeld is.
    Hier ondergaat Steve Rogers een letterlijke en dus fysische make-over waardoor hij er nu altijd als de stoere, knappe held uitziet…
    Waar is de moraal in dat?

    Ach.. het stelde me teleur. Maar gelukkig de meeste Marvel productions niet :)

    Reply
  2. Job

    Ik sluit me aan bij Febe. Erg eenzijdig personage. Ook zo overdreven patriottistisch, ik vond het bij momenten ergerlijk. Daarnaast vond ik de personage ook niet echt strak uitgewerkt. Oh, en de truckage … ik vond het grafisch geheel niet echt strak. Het was allemaal een beetje te afgelikt, de machines te gekuist om echt strak te zijn.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.